Skylarks Nine Crimes - aka "BRUCE"
Helaas is ons reisje naar Amerika niet kunnen doorgaan door het motorongeval. Maar we hebben niet stil gezeten en maken telkens wat progressie en stellen altijd doelstellingen die ik wil bereiken.
Een nieuwe doelstelling... Skylarks Nine Crimes - aka "BRUCE"
Nu, iedereen zal zich afvragen wat in hemelsnaam schrijft hij hier nu weer.
Awel, ik zal het even verduidelijken
Bijna één jaar geleden heb ik afscheid moeten nemen van mijn allertrouwste vriend, Breezer. Men 13 jarige Bull Terriër.
Het verdriet was ontzettend groot, weken heb ik hiervan afgezien van zijn verlies, maar op dat moment konden we niet anders dan de beslissing nemen in zijn plaats omdat zijn karakter niet wou opgeven maar zijn lichaam was volledig leeg.
Omdat wij op een appartementje verbleven hadden wij onderling gezegd van er komt geen dier meer in het appartement omdat dit niet de leefomgeving is voor eender welk dier.
Natuurlijk, april 2014 hebben wij een huisje gevonden dat ons aanstond en we hebben dit huisje met plezier gekocht.
Toeval bestaat niet zeggen ze steeds en op 22 juli 2014 ontvang ik een mailtje van Bjorn Coussement.
De eerste keer toen ik met Bjorn en Els in contact kwam was omdat ik door het verdriet van Breezer opzoek ging naar een nieuwe Bull en dit terwijl we besloten hadden om geen huisdieren meer te nemen.
Maar na wat zoeken kwam ik op de volgende website uit
Dan heb ik op een avond Bjorn eens een mailtje gestuurd. Maar eigenlijk was dit mailtje gewoon om mijn pijn te verzachten en om een uitlaatklep te hebben voor mijn verdriet. Bjorn en ik hebben enkele malen over en weer gemaild. Bjorn begreep dat ik het zwaar had met het verlies.
Tot op die 22ste juli... Bjorn was mij niet vergeten ! Hun teefje Fientje was drachtig dus als we geïnteresseerd waren moesten we maar contact opnemen.
Mijn ongeval was gebeurd op 15 mei. Bjorn wist hier van en ook de lange vooruitzichten voor de revalidatie totaal niets... Ik heb Bjorn een eerlijk mailtje gestuurd dat ik enorm geïnteresseerd was maar door de omstandigheden op dat moment kon ik echt niet voor een pupje zorgen, laat staan een pupje met een echt Bull karakter.
Bjorn begreep onmiddellijk de situatie en bood zich aan om later mee te zoeken naar een mooi nestje, als ik beter te been was.
FIENTJE
WILLY
Dagen verstrijken, die mooie foto's van Fientje het Bull teefje en Willy de Bull reu bleven maar door mijn hoofd spelen. Plots ziet Geertrui deze foto en ze begint vragen te stellen. Maar wat ik toen niet wist was dat ze eigenlijk ook verkocht was aan deze foto's en zeker aan het karakter van een Bull.
Dus plots zegt ze ; Kijk, de pups moeten nog geboren worden, als we eens kijken hoe uw revalidatie verloopt en als alles naar behoren gaat kunnen wij toch zo'n pupje in huis nemen.
Nu dat was ongelooflijk nieuws dat ik kreeg van mijn Schatteke. Terug achter de computer en beginnen mailen met Bjorn. Weer kwam hij met een prachtige oplossing !
Maar we dienen eerst eens langs te komen zodat we verder kunnen praten en afspraken maken.
Natuurlijk doe ik er alles aan om in de auto te kunnen stappen. Nu dit was niet echt zo gemakkelijk maar als men een doel voor ogen krijgt moet het lukken. Na lang oefenen en de rolstoel achterin de wagen waren we weg.
Nu het is niet simpel om met een rolstoel over al door te kunnen maar Bjorn en Els hadden alles al perfect voorbereid. Wij konden onmiddellijk in de tuin en zo op het terras. Daar maakte ik kennis met Fientje dewelke enorm uitgezet was door de kleine puppy's in haar buikje. We hadden medelijden met Fientje maar telkens ze voorbij liep, kwam ze trots voorbij gestapt met een air van ; Kijk eens naar mij en mijn buikje !! zo trots was ze.
Plots horen we nog een geluid. Het geluid van Jerom (!) Ik heb al veel Bulls gezien maar Jerom is echt een klasse apart denk ik. Wat een beest seg. Iedereen die nieuwsgierig is naar Jerom moet dan maar kijken op de website van Bjorn en Els - http://www.everyoneweb.com/skylarks Jerom is de zwarte en is zelfs te zien met Fientje als pup
Na een deftig gesprek gingen Bjorn en Els akkoord om ons een puppy te geven. Want uiteraard wil elke ouder weten waar hun oogappel naar toe vertrekt. Ook gezien mijn rolstoel was dit voor Bjorn geen probleem. Hij stelde zelfs voor om af te wachten tot na de belangrijke onderzoeken en als er dan nog iets gebeurd dan houden ze de pup. Alles werd perfect afgesproken.
We zijn bij Bjorn en Els vertrokken met een zeer aangenaam gevoel. De klik was gemaakt en het was prachtig om te zien hoe deze twee mensen zoveel inspanningen deden voor hun hondjes !!!
Elke week hielden wij contact
20 augustus 2014
The birth of Bruce
20 augustus krijg ik een berichtje van Bjorn. De pups zijn geboren ! Het zijn 11 pups, helaas kan ééntje niet gered worden :-( maar de overige 10 pups zijn kerngezond en zijn nu thuis aan het bekomen.
Bjorn en Els zijn gestart met loodzware weken in het vooruitzicht om de pups alle het comfort te geven dat ze verdienen. Afwisselend gaan slapen en opstaan om de pups eten te geven, om Fientje te verzorgen. Duizend ogen moet een mens hebben in zo'n geval. Maar alles verloopt prima.
Ook nu weer worden wij uitgenodigd om naar de pups te komen kijken. Deze keer sprong ik zelfs in de wagen. En daar toegekomen kan je niets anders dan verliefd worden op die 10 schattige pups.
De een al wat zwaarder dan de andere maar één voor één ontzettend mooie pups.
Gezien ik wat bang ben van kleine wezens heeft Geertrui het genoegen gekregen om mee te helpen om de pups eten te geven. Om elke pup uit elkaar te houden had Bjorn en Els ze al namen gegeven.
(kleine) Willy, (kleine) Jerom, Beemer enz....
Geertrui krijgt eerst (kleine) Jerom om eten te geven
Daarna is het de beurt aan (kleine) Willy
Wat een mooi zicht ! Fientje die dankzij het toezien van Bjorn en Els het heel goed doet. 10 pups is niet niets en als eentje honger heeft dan heeft de rest ook honger. Rust zit er voor hun niet in. Echt op elkaar ingespeeld zijn in het belang van de pups.
Dan na 4 weken mochten we nog eens op bezoek gaan. De pups waren weer gegroeid ze liepen onhandig door de woning. Alles verkennen en bewonderen.
Ik neem plaats op een stoel en verleg mijn krukken. Één pup toont veel interesse in mij en blijft naast mij zitten en wacht steeds af naar wat ik ga doen. Deze pup is door Bjorn en Els "Beemer" genoemd.
Hij ging nooit ver weg en hield alles vol spanning in de gaten.
Dit was voor mij al een pluspunt daar ik op karakter wou kiezen en Beemer toonde de eigenschappen die ik zocht.
Beemer
Nu alles kan nog veranderen in korte tijd en aangezien de pups nog maar 4 weken oud zijn moeten we zien als ze ouder zijn.
Toen de pups 6 weken werden, werd ik uitgenodigd om mee naar Nederland te gaan voor de Baer gehoortesten van de pups. Maar door omstandigheden kon ik deze afspraak niet na komen. Maar wel mochten we die avond langs komen om onze pup uit te kiezen uit de tien prachtige pups.
Alle tien de pups liepen rond in de veranda, ik moest zien waar ik mijn krukken diende neer te zetten want steeds bestond een kans een pup te raken. Maar wat Geertrui en mij onmiddellijk opviel, Beemer liep naast mijn linker kruk mee naar de zetel. Ik ging zitten en Beemer zat naast mijn linker been en was steeds mijn aandacht aan het zoeken. Na 3 minuten samen zijn wist ik het. Beemer ging in de toekomst Bruce noemen !
Helaas konden we niet lang blijven, want alle nieuwe baasjes waren ook vol spanning aan het wachten op het telefoontje van Bjorn of Els. Dus om ze de tijd te geven om iedereen te verwittigen vertrokken wij terug naar huis.
Mag ik mee met jullie ?
Dus nu is het vol spanning uitkijken naar de dag dat wij Bruce kunnen gaan afhalen. We hebben ons huisje al puppy klaargemaakt zodat hij zijn eigen stekje krijgt in ons huisje. De officiële naam is Skylarks Nine Crimes - Beter kon dit niet bij hem of bij ons passen !!!
Later zal hier een nieuw blogje aangemaakt worden als Bruce thuis is gekomen.
Voor iedereen die interesse heeft hier nogmaals de prachtige site van Bjorn en Els :
Bjorn en Els
Ik ( en Geertrui ) willen jullie bedanken voor alle inspanningen die jullie geleverd hebben om de pups te laten worden tot wat ze zijn geworden. Ik wil jullie bedanken voor het respect en begrip dat jullie toonde naar mijn voorval en ik hoop dat ik tot op heden al getoond heb dat ik alles zal doen om met Bruce de wijde wereld te gaan verkennen. Wandelingen en spelen zal er zeker aankomen. Nu kan ik me even toespitsen naar de opvoeding ! Jullie zijn altijd welkom en we spreken wel op tijd af om nog eens samen te komen met alle Bulls.
Ik heb me hier niet toegelegd op de andere negen pups, maar zowel Bruce als de andere hebben genoten van jullie fantastische zorgen.
Hartelijk dank voor terug een karaktertje in ons leven te geven.
Breezer
Ik zal u nooit vergeten makker, al die jaren dat je bij mij was. Ik zal nooit Bruce vergelijken met jou want jij was mijn 'special one'
Ode van Geertrui
Liefste Breezer,
Op 26 mei 2010 begon ons verhaal, want toen leerde ik jouw baasje Marco beter kennen. Als toen mijn geluk al niet op kon, kreeg ik er nog een stoere bink bovenop, jij dus! Je aanvaarde me direct en ik sloot je in mijn hart. Je werd mijn trouwe maatje, ook een vroege vogel net als ik, en dé motivatie om aan mijn conditie te werken. Samen verkenden we de verdoken groene plekjes te Kortenberg, Olen en Diegem.
Je was een echte stoere bink die niet ongemerkt bleef, want telkens werd ik aangesproken door andere wandelaars met hun hond die alles van je wilde weten omdat je zo'n pareltje was. Toen ik je leeftijd zei verschoten ze nogal, omdat je zoveel jonger leek met je vrolijk, sociaal karaktertje, en je spieren die je extra leek op te spannen van zodra je volk en soortgenoten zag. Ok je had soms je mindere dagen, omdat je daags voordien iets te veel de losbol had uitgehangen, maar die nam ik er heel graag bij. Als trappen nemen moeilijker begon te worden, droeg ik je met plezier van de trappen. Je kloeg ook nooit, buiten wat langer liggen op je kussen, bleef je kwispelen en ons plagen.
Op een jaar tijd verloor je echter 10kg en dat cijfer op de weegschaal zien staan bij de veearts bracht ons meteen naar de harde realiteit. De veearts bevestigde ook dat , ondanks je goede bloedanalyse, er zeker iets aan het manifesteren was in het tengere lijfje van jou. Op je 9de jaar had je al met succes kanker overwonnen...Maar wat er nu gaande was, bleef een mysterie. Maar omdat je zo kranig bleef en ook niet leek te tonen dat je ergens pijn had, bleven we je verwennen waar mogelijk. Je bleef maar vermageren en omdat het ook buiten steeds kouder werd, kreeg je een trui van me. Gezien je zo mager werd dat je soms wegschoof op ons parket, kocht ik je met plezier 2paar warme anti-slip kousjes. Je leek een eeuwig leven te leiden, tot gisterenavond...
We kwamen thuis en vonden je op de grond, weliswaar kwispelend, maar je geraakte niet rechtop. Je achterpootjes lijken niet meer sterk genoeg om vanzelf recht te geraken. Dat zicht was meteen een slag in ons gezicht...Je bent zo'n vechtertje, zo vrolijk, niet opgevend...maar je lijfje kan het niet meer aan. Omdat je al die jaren zo'n schat van een kereltje was, willen we jou nu ook een verdiende, pijnloze rust geven, want dat verdien je! We gaan het nog heel moeilijk krijgen, maar we willen niet dat jij afziet en dat is voor ons het belangrijkste. Het was een eer je te leren kennen, ik beloof voor je baasje te zorgen en koester de zalige tijd die ik met jou mocht beleven!Je blijft voor altijd in ons hart!xxx 2000-2013
Op 26 mei 2010 begon ons verhaal, want toen leerde ik jouw baasje Marco beter kennen. Als toen mijn geluk al niet op kon, kreeg ik er nog een stoere bink bovenop, jij dus! Je aanvaarde me direct en ik sloot je in mijn hart. Je werd mijn trouwe maatje, ook een vroege vogel net als ik, en dé motivatie om aan mijn conditie te werken. Samen verkenden we de verdoken groene plekjes te Kortenberg, Olen en Diegem.
Je was een echte stoere bink die niet ongemerkt bleef, want telkens werd ik aangesproken door andere wandelaars met hun hond die alles van je wilde weten omdat je zo'n pareltje was. Toen ik je leeftijd zei verschoten ze nogal, omdat je zoveel jonger leek met je vrolijk, sociaal karaktertje, en je spieren die je extra leek op te spannen van zodra je volk en soortgenoten zag. Ok je had soms je mindere dagen, omdat je daags voordien iets te veel de losbol had uitgehangen, maar die nam ik er heel graag bij. Als trappen nemen moeilijker begon te worden, droeg ik je met plezier van de trappen. Je kloeg ook nooit, buiten wat langer liggen op je kussen, bleef je kwispelen en ons plagen.
Op een jaar tijd verloor je echter 10kg en dat cijfer op de weegschaal zien staan bij de veearts bracht ons meteen naar de harde realiteit. De veearts bevestigde ook dat , ondanks je goede bloedanalyse, er zeker iets aan het manifesteren was in het tengere lijfje van jou. Op je 9de jaar had je al met succes kanker overwonnen...Maar wat er nu gaande was, bleef een mysterie. Maar omdat je zo kranig bleef en ook niet leek te tonen dat je ergens pijn had, bleven we je verwennen waar mogelijk. Je bleef maar vermageren en omdat het ook buiten steeds kouder werd, kreeg je een trui van me. Gezien je zo mager werd dat je soms wegschoof op ons parket, kocht ik je met plezier 2paar warme anti-slip kousjes. Je leek een eeuwig leven te leiden, tot gisterenavond...
We kwamen thuis en vonden je op de grond, weliswaar kwispelend, maar je geraakte niet rechtop. Je achterpootjes lijken niet meer sterk genoeg om vanzelf recht te geraken. Dat zicht was meteen een slag in ons gezicht...Je bent zo'n vechtertje, zo vrolijk, niet opgevend...maar je lijfje kan het niet meer aan. Omdat je al die jaren zo'n schat van een kereltje was, willen we jou nu ook een verdiende, pijnloze rust geven, want dat verdien je! We gaan het nog heel moeilijk krijgen, maar we willen niet dat jij afziet en dat is voor ons het belangrijkste. Het was een eer je te leren kennen, ik beloof voor je baasje te zorgen en koester de zalige tijd die ik met jou mocht beleven!Je blijft voor altijd in ons hart!xxx 2000-2013
